Cozy Spot

درباره سایت

آخرین مطالب

امکانات وب

Blossoming in dark times

در ادامه، خلاصه‌ای از مهم‌ترین مطالب درباره Blossoming in dark times را خواهید خواند. اجازه بدید یه دود بگیرم و بیام این متن نیاز به تمرکز داره.سلام عسلای بلا :) حالتون چطوره؟ نظرتون چیه قبل از اینکه من واستون تعریف کنم شما واسۀ من تعریف کنید؟من برگشتم با کلی صحبت...

اجازه بدید یه دود بگیرم و بیام این متن نیاز به تمرکز داره.

سلام عسلای بلا :) حالتون چطوره؟ نظرتون چیه قبل از اینکه من واستون تعریف کنم شما واسۀ من تعریف کنید؟

من برگشتم با کلی صحبت و چیزایی که بیان داده بودم میام تعریف میکنم و وقت نشده بود... درواقع وقت بود اما سعی کردم در شرایطی باشم که بتونم بگم نیم بیشتری از اون سختیارو گذروندم. بازم درواقع، در یک شرایطی بودم که فقط به خودم میبیان کردم باید دووم بیاری تا بعداً بتونی همشونو تعریف بکنی.

در ادامه شرحات بیشتری درباره این محور ارائه شده است.

جونم واستون بگه که شش ماه سخت و پر ماجرایی رو داشتم؛ از سفرم به فرانسه بگیر تا سفرهای اخیرم که یکی از یکی بیشتر با شکست مواجه شدن و در واپسین ماه های بیست و دو سالگی منو به چالشای بزرگی کشیدن.

فرانسه که بودم تا یک جاییش رو اومدم نوشتم و تا یه جای خیلی بزرگیش رو پیش خودم نگه داشتم چون فکر میکردم این منم که دارم همه چیز رو خیلی بزرگ میکنم و قطعاً بقیه با مشکلات بزرگتری مواجه هستن بدون اینکه بدونم در اون دوران ظرفیت وجودی من برای اون غم و غصه ها چقدر کوچک تر از یه آدم در یک شرایط نسبتاً عادی و روتینه.

the thing is که در اون دوران حس غم و تنهایی عظیمی به وجودم تحمیل شد و هر روز بیشتر از دیروز به این باور میرسیدم که چقدر دوست نداشتنی و پر از اشکال های اخلاقی هستم و همین ها داره منو از چشم بقیه میندازه. از آیدا متنفر شده بودم و فکر میکردم شرایطی که داخلشه جامعاً حقشه و باید تحمل کنه. انگار که داره تاوان شادی ای که وجود نداشته رو پس میده و هر روز بیشتر از دیروز خودشو به آدم ها میچسبوند. آدم هایی که شاید زیاد دوست نداشتن دوستش داشته باشن که that was ok ولی من نمیتونستم بپذیرمش در اون زمان؛ بخشی از اون نپذیرفتنه شاید به خاطر این بود که شرحی برای رفتارشون بهم نداده بودن و ناظهار داشته بودن که دوست ندارن تلاشی براشون بکنم و بخشی از اون شاید این بود که در خانه ای با دو بچۀ تازه متولد شده و دو بچۀ تازه پدر و مادر شده، بودم و مسئولیت هایی داشتم که اصلا برای من نبودند. شاید به خاطر این بود که در آن سه ماه برای کودکی مادری کردم و برای مادرش هم بیشتر از خواهر، مادر بودم. صحبت کردن راجع به اینکه چی در اون روزها گذشت سخت و تلخه و همچنان فکر میکنم اگر در مورد آن روزها با کسی حرف بزنم در دل پوزخندی میزند و فکر میکند خوشی زیر دلم زده بود؛ که نزده بود!

در صورت انتشار اطلاعات به‌روز، تبیینات بیشتری به این گزارش اضافه خواهد شد.

هر بار که میخوام بحث اون دوران رو با کسی باز کنم (حتی تراپیستم) فکر میکنم که چه فایده ای داره. تصور میکنم که این بزرگترین بخش از وجودمه که قراره قضاوت بشه و همین باعث میشه حتی بردن اسم فرانسه قدرت این رو داشته باشه که من رو تا مرز گریه جلو ببره. تصورِ آیدا با چشمهای خیس در خیابان های پاریسِ منتهی به کاخ ورسای زجرم میده و شرمگینم میکنه. دلم برای آیدای اون روزها میسوزه (که فقط خودم این حق رو دارم) که هیچکس نبود که بتونه راحت از قلبش باهاش صحبت کنه. به آیدایی که حتی تراپیستش هم تنهاش گذاشته بود. آیدایی که به معنای واقعی کلمه تنهای تنها بود. با خودش فکر میکرد که هیچکس رو نداشت که از فروپاشی و فرورفتن در دل افسردگی نجاتش بده. چقدر طول میکشه که آدم روزهای بدش رو فراموش کنه؟ یا درواقع باید بیان کرد، چقدر طول میکشه که آدم نبود دستی که دستش رو بگیره توی روزهای بدش رو فراموش کنه؟

این شده که کینه به دل دارم، از فرانسه و پاریس کینه دارم. از ورسای و لوور و کوفت و زهرمار و تمام ایستگاه های مترویش کینه دارم؛ زورم به همین های بیجان میرسد و بس... ترجیح میدهم آدم ها را به حال خودشان بگذارم.

آخرین داده‌ها تازه ارائه شده حاوی نکات تازه‌ای درباره این مبحث هستند.

در نهایت دستی به زانوهایم کشیدم و بلند شدم، دو هفته ای مانده بود به برگشتنم. تصمیم گرفتم تا آن دو هفته تمام میشود دیوانه بازی ای در نیاورم و آخرش نتوانستم و زدم به تیپ و تاپ یک بنده خدایی که بی دلیل هم نبود اما در آن لحظه دوست داشتم زمین و زمان نفرینم کند! دلیلش را چند ماه پیش فهمیدم و همینجا یک امتیاز مثبت به نفع حس ششمم ثبت میکنم nice work bud. در هر حال روزهای سختِ پاریسی تمام و روزهای سخت در ایران آغاز شدند، انگار که کمر بسته باشند تا دیوانه ام کنند! البته که قبل از راند دوم حمله، زندگی روزهای به ظاهر خوبی را در شهر مورد علاقه ام به من داد که در آینده فهمیدم خنجری از پشت به بدن بی جان و مفلوکِ دلخوشی هایم بود.

پس از آن اتفاقاتی افتاد که بیان کردن و شنیدنش از حوصله و تحمل راوی و حضار خارج است.

تا انتهای شهریور یعنی ده روز پس از تولدم به خود فرصت عزاداری برایِ روزها و آدمهای رفته را دادم و به خودم قول دادم نگذارم هیچ کس و هیچ چیز دوباره باز به من آن حس نفرت انگیز را تحمیل کند.

در ادامه اطلاعات بیشتری درباره این محور ارائه شده است.

در نهایت به احترام زجری که در انتهای بیست و دو سالگی کشیدم تتویی به تن زدم، به نام خدا تبیین دادم و زندگیِ به‌روز را در بیست و سه سالگی شروع کار کردم.

آمدم و تمام هدفهایی را که با بقیۀ آدم ها یا برای بقیۀ آدم ها میخواستم بهشان برسم نوشتم _نااظهار داشته نماند که این اولین قدمم در راستای کَندَن و آزاد کردن خودم بود_ نوشتم مهاجرت، نوشتم یوتوب، نوشتم نویسندگی و شاعری نوشتم تئاتر، نوشتم پیج طراحی و ارائه توت بگ و تیشرت، نوشتم بازی در فیلم کوتاه، نوشتم سفارش خانه، نوشتم سفارش ماشین، نوشتم قبولی در رشتۀ غیر هنری در فرانسه خلاصه نوشتم و نوشتم و نوشتم تا که شد دو برگِ ناقابل از تمام چیزهایی که در آینده ممکن بود به بقیه وصلم کند. آنهایی که برای من نبودند را رویشان یک خط گندۀ قرمز از این سر دنیا تا آن سر دنیا کشیدم و با خودم عهد بستم نگذارم کسی رو به روی من و تصمیماتم قرار بگیرد. با خودم اظهار داشتم این احمق بازی ها را کنار بگذار؛ دکان سرویس دهی به آدمهایت را تعطیل کن و درش را گل بگیر و بگو آن دوران سرآمد و چه خوب شد که سرآمد!

در روزهای اخیر گزارش‌های متعددی درباره این خبر انتشار یافته است.

.so u can say i got my power back

نشسته بودم و با عشق به تمام اهدافی که حالا فقط برای من بود نگاه میکردم. بهترین لحظۀ زندگیم همین بود؛ تمام نخ و اتصالات اضافم به آدم هارو از ریشه بریده بودم و حالا دیگه هیچکس نبود که بخواد با تکون دادن اون نخ ها منو به اینطرف اونطرف بکشه! خودم بودم و خودم. حالا که حالاست پنج تا هدف دارم که برای خود خودمن.. اهدافی که دارم تمام تلاشمو واسشون میکنم. دیگه واسم حائز اهمیت نیست کی قراره به خاطر انتخاب کردن خودم از دستم ناراحت بشه؛ انگار در رو باز گذاشته باشم و بیان داده باشم هرکی ناراحته خیلی راحت میتونه بره جلوشو نمیگیرم و این همون حسیه که خیلی وقت پیش توی تلاطم زندگی گمش کرده بودم. این همون "من"ـیه که سالهاست گمش کرده بودم.

صحبت از منِ گم شده شد، اینم بهتون بگم که این سالهای اخیر انقدر درگیر این بودم که ضعف نشون ندم و نذارم کسی ببینه نمیتونم کاریو انجام بده یا چمیدونم خودمو اون جوری که نبودم نشون بدم یا مثلاً یه کاری کنم همه در اوج خودشون باشن و بهشون کمک کنم، یادم رفته که بابا تو خودت آدمی! از وقتی که به خودم اومدم و ابتدا کردم برای خودم زندگی کردن، حرف زدن، آهنگ خوندن، لذت بردن و یا همین خرج کردن میبینم که همه چیز داره بهتر پیش میره. دیروز داشتیم با انا از تغییری که کردم صحبت میکردیم. بهم تبیین داد خیلی اینی که الان هستی رو بیشتر هستی آره؟ اونجا با لبخند سر تکون دادم. این منِ واقعیه؛ من اونی بودم که همیشه برای خودم بودم و کم نیاوردم، من اونی بودم که خودمو تنها نذاشتم توی اوج وقتی که کسی نبود ببینه چجوری دارم از هم میپاشم، من اونیم که دارم تلاش میکنم تا زندگیم جلو بره، خودم خودمو از اون فرانسه و اون دوتا شهر کوفتی و اون شرایط فلاکت بار نجات دادم و حالا خودم لیاقت دارم که به تمام چیزایی که قبلاً بیقه و نه خودمو لایقشون میدونستم برسم.

در ادامه شرح بیشتری درباره این مبحث ارائه شده است.

هیچ اهمیتیم برام نداره اگر این چندوقته خودخواه به نظر برسم چون میخوام که خودخواه باشم.

کارشناسان معتقدند آگاهی از شرحات این خبر می‌تواند برای مخاطبان مفید باشد.

با انتشار گزارش‌های تازه، شرح بیشتری از این مسئله روشن شده است.

در نهایت اما مشکلات و چالش هایم با آدم ها مسبب این نشد که دیگر هیچکدامشان را دوست نداشته باشم، در آن دوران سخت فهمیدم که چقدر زندگی بدون خانواده برایم غیر ممکن است و هر روز صبح از اینکه محبوب کافه میپرسد همان همیشگی و بعد میاید کنارم و کمی صحبت میکنیم خوشحال میشوم.

ارزیابی منابع مختلف حاکی از آن است داده‌ها این مسئله به مرور تکمیل می‌شود.

خودم را آرام میکنم که سرنوشت ما در جهانی دیگر متفاوت است و آن دو "ما"ی دیگر هنوز همدیگر را برای هم به همان شکل قدیمی دارند و مجبور نشدند تغییری در خود ایجاد کنند. صدای اوی دیگر از دنیای دیگر را میشنوم که درمورد آن منِ دیگر میگوید she will be loved و آنقدر محکم است که به حکم قول در ذهنم مینشیند.

با انتشار گزارش‌های به‌روز، اطلاعات بیشتری از این مبحث روشن شده است.

در صورت انتشار اطلاعات نوین، شرح بیشتری به این گزارش اضافه خواهد شد.

خب دیگه از ناله و چیزناله که بگذریم این روزا دارن خیلی خوب میگذرن صبحا برنامه ورزش و پیاده رویه و ظهرا کتاب و استادی استریم با مونلایت و عصرها هم کلاس با پروفسور دامبلدور عزیزم :")

این روزا دارم به آدما اجازه میدم خودشون به سمتم بیان و دارم یاد میگیرم که خود رو بهشون نچسبونم یا عقب بایستم ببینم کی دوست داره من رو توی زندگیش نگه داره. مثلاً به خانوادۀ پرتقالی و چلچراغ بیان دادم که تا بعد از کنکور ارشد سال دیگر نمیتوانم برای دیدنشان سفر کنم و اگر دوست دارند آنها میتوانند بیایند. تصمیم عاقلانه ای به نظر میاید و قصد ندارم بک دون کنم.

رژیم سفت و سختی گرفتم که باعث شده صدای بستنی ها و شکلات های یخچال دربیاید... در این هفته دو کتاب خواندم و به کارهای زیادی رسیدم.

آخرین گزارش‌ها ارائه شده حاوی نکات تازه‌ای درباره این محور هستند.

به قول کتاب جز از کل بعد از مدت ها زندگیم رنگ و روی تازه ای پیدا کرده، فکر کنم تازه دارم به آن علاقمند میشوم.

از لاین سرگرمی هم جانم برایتان بگوید که از دست آلبوم تازه تیلور هم پناه بردم به آلبوم نسا بَرِت... این اصلاً خوب نیست! و به مناسبت پاییز دوباره محبوبم over the garden wall رو میبینم و عشق میکنم از اینکه زندگی انقدر جریان داره :))

آهان و در آخرم بگم که دیگه میتونید تیچر صدام کنید چون اولین شاگرد زبان فرانسمو پیدا کردم ^^ حالا درسته همون غنچیه و بهم لطف داره ولی خب.

مرور منابع مختلف مشخص می‌کند گزارش‌ها این محور به مرور تکمیل می‌شود.